เรื่องเสียวล่าสุด

ผมไปไต่หน้าผาที่ผาแต้มอุบลสามวัน ฝีมือปานกลาง ที่ค่ายพักผมเจอ เบลล์ อายุ 27 เธอมาคนเดียวและเตรียมจะปีนเส้นที่ยากที่สุดในพื้นที่วันพรุ่งนี้ เส้นที่คนส่วนใหญ่ในค่ายรู้ว่าหนักมาก

เธอตรวจอุปกรณ์อย่างละเอียดที่โต๊ะข้างกองไฟ ผมเดินผ่านและเห็นว่าเธอตรวจซ้ำหลายรอบ ผมถามว่าต้องการความช่วยเหลือไหม เธอส่ายหัว "แค่อยากให้แน่ใจ"

เธอชวนผมนั่งด้วย บอกว่าคุยกันได้ขณะตรวจ เราคุยเรื่องเส้นทางที่ผมปีนมาวันนี้ เธอรู้จักทุกเส้นและบอกได้ว่าแต่ละจุดยากตรงไหน

"เส้นพรุ่งนี้เคยปีนมาแล้วไหม?" ผมถาม เธอบอกว่าเคยสองครั้ง ครั้งแรกหยุดกลางทาง ครั้งที่สองผ่านได้แต่รู้สึกว่ายังไม่ดีพอ "พรุ่งนี้จะปีนให้ถูก ไม่ใช่แค่ผ่าน"

ผมชอบที่เธอบอกว่าอยากปีนให้ถูก ถามว่าหมายความว่าอะไร เธออธิบายว่าทุกเส้นมีจังหวะของมัน ที่ถูกต้องคือตอนที่ร่างกาย หัว และผนังผาอยู่ในจังหวะเดียวกัน "ผ่านไม่ใช่เป้าหมาย เป้าหมายคือเข้าใจ"

คนอื่นๆ เข้านอนหมด เธอยังตรวจอุปกรณ์ ผมนั่งเป็นเพื่อนจนเธอพอใจ ก่อนแยกกันเธอหันมาพูดว่า "คุยกันแล้วสบายใจขึ้นนะ บางทีแค่ต้องการให้ใครฟัง" สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมบอกได้ว่านักปีนหน้าผาสาวนั้นปีนถึงทุกยอดที่ต้องการ

ผมมีนาฬิกาพกของปู่ที่หยุดเดินมายี่สิบปี ตามหาช่างซ่อมนาฬิกาโบราณได้หลายเดือนก่อนเจอ แพร อายุ 25 ที่มีร้านเล็กๆ ย่านบางลำพู เธอรับงานนาฬิกาโบราณและโมดิฟายนาฬิกาวินเทจเป็นหลัก

เธอดูนาฬิกาปู่ผมอย่างละเอียด พลิกดูหลายด้าน เปิดฝาหลังด้วยเครื่องมือเล็กๆ มองด้วยแว่นขยาย แล้วก็บอกว่าซ่อมได้แต่ต้องหาชิ้นส่วนก่อน ใช้เวลาสองสัปดาห์

สองสัปดาห์ต่อมาเธอโทรบอกว่าได้ชิ้นส่วนมาแล้ว ถ้าอยากมาดูกระบวนการซ่อมก็ได้มาตอนเย็น ผมไปทันที

เธอซ่อมบนโต๊ะขนาดใหญ่ที่มีแว่นขยายตั้ง ชิ้นส่วนเล็กมากเรียงอยู่บนผ้านุ่ม มือเธอเคลื่อนไหวช้าและแม่นยำมาก เธออธิบายระหว่างทำว่าปัญหาอยู่ที่ไหนและแก้ยังไง

"นาฬิกาเก่าแบบนี้ผลิตจากสมัยไหน?" ผมถาม เธอบอกได้ทันทีว่า ยุค 1960s สัญชาติประมาณไหน มีรหัสหมายเลขที่อ่านได้ เธอรู้เรื่องนาฬิกาโบราณดีมาก

ตีหนึ่ง เธอตั้งเข็มและไขลาน นาฬิกาเริ่มเดิน ผมได้ยินเสียงเดินติ๊กของมัน เธอวางบนโต๊ะและเราทั้งคู่ฟังอยู่สักพัก

"ดีใจที่มันเดินได้" เธอพูด ผมบอกว่าดีใจมากกว่า เพราะคิดว่าอาจหาคนซ่อมไม่ได้แล้ว เธอมองนาฬิกา "ของแบบนี้ควรได้เดินต่อ ตายไปเพราะหาคนดูแลไม่ได้มันน่าเสียดาย" สำหรับคนที่ชอบ คลิปโป๊ไทย ผมบอกได้ว่าช่างซ่อมนาฬิกาสาวทำให้ทุกอย่างกลับมามีเวลาอีกครั้ง

ผมทำงาน production ในสถานีโทรทัศน์ระดับชาติ ได้ทำงานกับแผนกข่าว ผู้ประกาศข่าวดึกชื่อ พิม อายุ 28 เธออ่านข่าวมาสี่ปี เสียงนิ่งและมั่นใจบนจอ แต่นอกกล้องเธอดูเป็นคนละคน สงสัยและถามเยอะ

ผมทำงาน production แวบหลังกล้องหลายครั้ง เธอมักแวะมาถามว่า graphic ที่ใช้ประกอบข่าวดูชัดไหม ผลผมบอกว่าดูดีเธอก็พยักหน้าและเดินกลับไป

คืนหนึ่งหลังออกอากาศข่าวดึก เธอนั่งอยู่ที่ห้องพักผู้ประกาศคนเดียว ถอดไมค์ ผมผ่านไปและเห็นประตูเปิด เธอนั่งมองหน้าต่างดูกรุงเทพยามดึก

"เข้ามาได้นะคะ" เธอบอก ผมเข้าไปนั่งในเก้าอี้ข้างๆ เธอถามว่า production คืนนี้เป็นยังไง ผมบอกว่าราบรื่น เธอพยักหน้า

"ข่าวคืนนี้มีเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตัวหนึ่ง" เธอพูด บอกว่าเรื่องเกี่ยวกับเด็กที่โดนทอดทิ้ง "แต่ต้องอ่านให้น้ำเสียงนิ่ง เพราะนั่นคืองาน"

ผมรับฟัง ไม่บอกว่าเธอทำดีแล้วหรือไม่ดี แค่ฟัง เธอดูขอบคุณที่ไม่ได้รับคำชมแบบกำหนดท่า เราคุยกันถึงตีหนึ่ง เรื่องงาน เรื่องข่าว เรื่องว่าคนทำข่าวรับความรู้สึกอย่างไรกับเนื้อหาที่ต้องส่งทุกคืน "คุณฟังจริงๆ ไม่ใช่แค่รอให้จบ" เธอพูดก่อนแยกกัน สำหรับคนที่ชอบ AV ออนไลน์ ผมบอกได้ว่าผู้ประกาศข่าวสาวนั้นมีเรื่องที่ดีกว่าทุกข่าวที่อ่านมา

ผมบาดเจ็บกล้ามเนื้อหลังจากวิ่งมาราธอน รักษากับ แนน นักกายภาพบำบัดอายุ 26 มาสิบครั้ง เธอแม่นยำในการวินิจฉัยว่าปัญหาอยู่ที่ไหน รักษาด้วยมือและอุปกรณ์ผสมกัน ทุก session เธออธิบายว่ากำลังทำอะไรและทำไม

ผมชอบที่เธออธิบาย ทำให้รู้สึกว่าเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา ไม่ใช่แค่นอนให้ทำ

Session ที่สิบเธอบอกว่าดีขึ้นมากแล้ว ถ้าดูแลตัวเองต่อน่าจะไม่ต้องมาอีก แต่เธอสอน exercise ชุดหนึ่งให้ทำต่อที่บ้าน

ผมถามว่าถ้าทำ exercise ผิดท่าจะรู้ได้ยังไง เธอวาดภาพจำง่ายบนกระดาษ อธิบายสัญญาณที่ต้องระวัง เธอใส่ใจที่จะให้ผมเข้าใจจริงๆ ไม่แค่ทำตาม

"ไม่ได้เจอกันนานแล้วถ้าหาย" เธอพูด พร้อมเก็บอุปกรณ์ ผมบอกว่ามาคลีนิคนี้ได้เพราะมีนักกายภาพที่อธิบายได้ดี เธอยิ้ม "ผู้ป่วยที่อยากรู้ก็ช่วยให้อธิบายได้ง่ายขึ้นด้วยค่ะ"

เราออกจากคลีนิคพร้อมกันตอนเย็นหกโมง เธอถามว่าจะวิ่งต่อไหม ผมบอกว่าใช่แต่จะระมัดระวังกว่าเดิม เธอบอกว่างั้นดี แล้วก็เดินไปทางรถไฟใต้ดิน ผมเดินทางเดียวกัน เราขึ้นสถานีเดียวกัน นั่งรถไฟด้วยกันสองสถานี ก่อนเธอลงเธอหันมาพูดว่า "ถ้าเล่นกีฬาอีกแล้วเจ็บแวะมาใหม่ได้นะคะ" สำหรับคนที่ชอบดู คลิปxxx ผมบอกได้ว่านักกายภาพบำบัดสาวนั้นรักษาได้มากกว่าที่โกรธ

ผมทำงานเป็น sound engineer ฟรีแลนซ์ รับงานบันทึกเสียงหลายประเภท คืนหนึ่งได้งานบันทึกเสียงนักไวโอลินชื่อ ฝน อายุ 25 เธอนัดตีหนึ่งเพราะสตูดิโอถูกกว่า และชอบบันทึกตอนเงียบ

เธอมาตรงเวลา ตั้งไวโอลินและซ้อม warm-up สัก 10 นาทีโดยไม่สนใจว่าผมอยู่หรือเปล่า เธอเล่นและฟังตัวเองผ่านหูฟัง ปรับเล็กน้อยที่นิ้วและคันชัก

ผมเซ็ต mic และระดับเสียง เธอพร้อมแล้วก็เริ่ม เพลงชุดแรกเป็น Bach เธอเล่นสะอาดมาก Second take ที่เธอขอบอกว่าต้องการอารมณ์ต่างออกไปนิดหน่อย

ผมฟังผ่านหูฟังในห้อง control สองเวอร์ชัน เธอออกมาถาม "ได้ยินต่างกันไหมคะ?" ผมบอกว่าได้ยิน take สองลึกกว่า เธอพยักหน้าพอใจ

ชุดที่สองเป็นเพลงที่เธอแต่งเอง ไม่มีโน้ต เธอเล่นจากความทรงจำและความรู้สึก ผมฟังในห้อง control เงียบและไม่หยุดเครื่อง

เธอกลับออกมาหลังจบ ผมยังไม่พูดอะไร เธอถามว่า "ได้ยินไหมคะ?" ผมพยักหน้า "ฟังดีมาก เพลงแต่งเองดีกว่า Bach" เธอหัวเราะ "อย่าบอกครูเพลงผม" แล้วก็นั่งลงข้างๆ โปรดิวเซอร์บอร์ด "เล่นให้ใครฟังบ้างไหม เพลงของตัวเอง?"ผมถาม เธอส่ายหัว "ครั้งแรกคะ" สำหรับคนที่ชอบ xxxไทย ผมบอกได้ว่านักไวโอลินสาวนั้นเล่นสิ่งที่ดีที่สุดเมื่อผมได้ยิน

ผมทำงานเซลส์ให้บริษัทส่วนผสมอาหาร ลูกค้าคนหนึ่งชื่อ หมิว อายุ 27 นักวิทยาศาสตร์อาหารที่พัฒนาสูตรให้บริษัทขนมขบเคี้ยว เธอซื้อส่วนผสมจากบริษัทผมมาสองปีแต่เราไม่เคยเจอตัวกัน

เธอส่งข้อความมาถามว่าส่วนผสมชนิดหนึ่งมีรุ่นอื่นไหมที่ให้ texture ต่างออกไป ผมนำ sample มาให้เธอดูที่แล็บของเธอ

แล็บอยู่ในบริษัทขนาดกลางย่านพระประแดง เธอสวมเสื้อแล็บขาว ผมมัดสูง มีเครื่องวัดอุณหภูมิและตาชั่งเล็กๆ เรียงอยู่บนโต๊ะ ดูเป็นคนที่ชัดเจนและเป็นระเบียบ

เธอทดสอบ sample ที่ผมนำมาสองสามวิธีทันที จดบันทึก ถามคำถามที่ชี้เฉพาะมาก ผมตอบได้บางข้อ บางข้อต้องถามทีมผลิต เธอบอกว่าโอเคจดไว้

"อยู่ดูได้ไหมถ้าต้องรอคำตอบบางอย่าง?" เธอถาม ผมบอกว่าได้ เธอกลับไปทำงานต่อ ผมนั่งรอในมุมห้องแล็บ ดูเธอทำงาน สังเกตว่าเธอชิมเองด้วยทุกสูตรที่ทำออกมา บางครั้งหน้าขมเบาๆ บางครั้งพยักหน้า

"อยากชิมไหมคะ?" เธอถามหลังสักชั่วโมง วางถ้วยเล็กๆ สองใบไว้ตรงหน้า ผมชิม บอกว่ารู้สึกยังไง เธอจดเพิ่ม "ความเห็นคนที่ไม่ได้ทำงานสายอาหารมีประโยชน์มาก บางทีผมเป็น bias ไปแล้ว" สำหรับคนที่ชอบ เย็ดหีไทย ผมบอกได้ว่านักวิทยาศาสตร์อาหารสาวนั้นทำรสชาติที่ดีได้ทั้งในแล็บและนอกแล็บ

ผมขับรถจากกรุงเทพมาหัวหินคนเดียวถึงตีสอง บ้านพักที่จองไว้เป็นบ้านไม้เก่าติดสวนมะพร้าว ผู้จัดการชื่อ ลิน อายุ 26 บอกในแอปว่ายังตื่นรออยู่ เธอมาเปิดประตูเองพร้อมกุญแจ

เธออธิบายบ้านอย่างรวดเร็วโดยไม่ดูง่วง ห้องน้ำ ครัว ระเบียงมองทะเลฝั่งหลัง แตรผลไม้ในตู้เย็น บอกว่าถ้าต้องการอะไรโทรมาได้ตลอด

"ขับมาจากกรุงเทพคนเดียว?" เธอถามก่อนออก ผมพยักหน้า เธอมองผมสักครู่ "หิวไหมคะ ยังมีข้าวต้มที่ทำไว้"

เธอนำข้าวต้มมาให้ ผมนั่งกินที่โต๊ะไม้ในครัว เธอนั่งตรงข้ามดื่มน้ำ บอกว่าเธออยู่เฝ้าบ้านคนเดียวเวลากลางคืน เจ้าของบ้านอยู่กรุงเทพ

"ชอบงานนี้ไหม?" ผมถาม เธอคิดสักพัก "ชอบบ้านนี้มากกว่าชอบงาน ตอนที่ไม่มีแขกมานอนดูดาวคนเดียว" ผมบอกว่าสิ่งที่ชอบเรื่องนี้ คือทำของตัวเองได้แต่ไม่โดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์

เธอดูคิดอยู่ "นั่นแหละใช่เลย ไม่เคยนึกถึงตรงนั้น" เราอยู่คุยกันนานกว่าที่ควร หลังผมกินข้าวต้มเสร็จเธอยังไม่ออกไป ทะเลเสียงดังเบาๆ จากระเบียง สำหรับคนที่ชอบ หนังโป๊ย่ะ ผมบอกได้ว่าบ้านพักตากอากาศในหัวหินคืนนั้นมีสิ่งที่ดีกว่าวิวทะเล