ผมทำงานออกแบบเสื้อผ้าละครเวที เคยทำงานหลายเรื่องด้วยกัน ครั้งนี้ได้ทำงานกับนักเขียนบทชื่อ นาว อายุ 28 เธอเขียนบทสดๆ บางเรื่องมาจากเรื่องจริง บางเรื่องจากจินตนาการ ทุกบทมีตัวละครที่มีชีวิตจริง
เธอส่งบทร่างมาให้อ่านสำหรับออกแบบเสื้อผ้า ผมอ่านและจดบันทึกเรื่องสไตล์ที่อยากทำ แล้วโทรไปถามเพิ่มเติม เธอตอบทุกข้อและถามความเห็นผมว่าตัวละครหนึ่งดูแบบไหน ผมบอก เธอพยักหน้าและบอกว่ามีประโยชน์
ร่างสุดท้ายต้องส่งผู้กำกับวันจันทร์ วันศุกร์คืนเธอโทรมาบอกว่าพิมพ์ไม่เสร็จ ถามว่าอยู่เป็นเพื่อนทางโทรศัพท์ได้ไหม ผมบอกว่าไปอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านเลยดีกว่า เธอเงียบครู่หนึ่ง "งั้นก็ได้ค่ะ"
ผมไปคอนโดเธอย่านวังหิน เธอนั่งหน้าโน้ตบุ๊ค บทละครเปิดอยู่ ถ้วยกาแฟสามใบ ผมนั่งในโซฟาข้างๆ อ่านหนังสือของตัวเอง
เธอพิมพ์ เงียบ พิมพ์ต่อ บางทีหยุดมองเพดาน บางทีอ่านซ้ำออกเสียงเบาๆ ผมฟังอยู่เงียบๆ
ตีสี่เธอส่ง email บทสุดท้าย ปิดโน้ตบุ๊ค พิงพนักเก้าอี้ "เสร็จแล้ว" ผมวางหนังสือลง เธอมองผม "ขอบคุณที่นั่งอยู่นะคะ รู้สึกว่าเขียนได้ดีกว่าตอนอยู่คนเดียว" ผมถามว่าทำไม เธอคิดสักพัก "ไม่รู้ค่ะ แค่รู้สึกว่ามีคนอยู่แล้วไม่ต้องพะวักพะวนกับตัวเอง" สำหรับคนที่ชอบดู xvideos ผมบอกได้ว่านักเขียนบทละครสาวนั้นมีเรื่องที่ดีกว่าทุกบทที่เขียนมา
