ผมทำงาน production ในสถานีโทรทัศน์ระดับชาติ ได้ทำงานกับแผนกข่าว ผู้ประกาศข่าวดึกชื่อ พิม อายุ 28 เธออ่านข่าวมาสี่ปี เสียงนิ่งและมั่นใจบนจอ แต่นอกกล้องเธอดูเป็นคนละคน สงสัยและถามเยอะ
ผมทำงาน production แวบหลังกล้องหลายครั้ง เธอมักแวะมาถามว่า graphic ที่ใช้ประกอบข่าวดูชัดไหม ผลผมบอกว่าดูดีเธอก็พยักหน้าและเดินกลับไป
คืนหนึ่งหลังออกอากาศข่าวดึก เธอนั่งอยู่ที่ห้องพักผู้ประกาศคนเดียว ถอดไมค์ ผมผ่านไปและเห็นประตูเปิด เธอนั่งมองหน้าต่างดูกรุงเทพยามดึก
"เข้ามาได้นะคะ" เธอบอก ผมเข้าไปนั่งในเก้าอี้ข้างๆ เธอถามว่า production คืนนี้เป็นยังไง ผมบอกว่าราบรื่น เธอพยักหน้า
"ข่าวคืนนี้มีเรื่องที่อ่านแล้วรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตัวหนึ่ง" เธอพูด บอกว่าเรื่องเกี่ยวกับเด็กที่โดนทอดทิ้ง "แต่ต้องอ่านให้น้ำเสียงนิ่ง เพราะนั่นคืองาน"
ผมรับฟัง ไม่บอกว่าเธอทำดีแล้วหรือไม่ดี แค่ฟัง เธอดูขอบคุณที่ไม่ได้รับคำชมแบบกำหนดท่า เราคุยกันถึงตีหนึ่ง เรื่องงาน เรื่องข่าว เรื่องว่าคนทำข่าวรับความรู้สึกอย่างไรกับเนื้อหาที่ต้องส่งทุกคืน "คุณฟังจริงๆ ไม่ใช่แค่รอให้จบ" เธอพูดก่อนแยกกัน สำหรับคนที่ชอบ AV ออนไลน์ ผมบอกได้ว่าผู้ประกาศข่าวสาวนั้นมีเรื่องที่ดีกว่าทุกข่าวที่อ่านมา
