เรื่องเสียวโรแมนติก

ผมตามหาหนังสือรวมกวีนิพนธ์ไทยพิมพ์ปี พ.ศ. 2490 ที่ปู่เคยมีแล้วหาย ค้นหาหลายเดือนไม่เจอจนเจอโฆษณาร้านหนังสือเก่าย่านพาหุรัดที่ชื่อ "ใบเก่า" เจ้าของชื่อ พริ้ม อายุ 27 เธอตอบข้อความผมว่าอาจมีหรืออาจต้องค้น

เธอให้โทรมาก่อนไป ผมโทร เธอบอกว่าให้มาตอนหกโมงเย็นเพราะต้องเปิดกล่องห้องเก็บของ มีหลายสิ่งที่ยังไม่ได้จัดเข้าระบบ

ร้านเล็กและแน่น กองหนังสือเก่าเรียงเต็ม กลิ่นกระดาษเก่า เธอกำลังเปิดกล่องใบใหญ่ ฝุ่นลอยขึ้น เธอหยิบหนังสือทีละเล่มพลิกดูปกแล้ววางข้างๆ

"ช่วยได้ไหม?" เธอถาม ผมพยักหน้า เธอสอนผมว่าให้ดูอะไรในการแยกประเภท ผมช่วยเปิดกล่องและส่งหนังสือให้เธอดู

สองชั่วโมงผ่านไป เธอหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วหันมาหาผม "นี่ได้เลยค่ะ" ยื่นหนังสือให้ ผมเห็นปี พ.ศ. ที่สันหนังสือ ถูกต้องทุกอย่าง ผมรู้สึกตื้นใจมาก

เธอเห็นหน้าผมและยิ้ม "ของแบบนี้ควรได้อยู่กับคนที่มองหา ไม่ใช่อยู่ในกล่อง" ผมพยักหน้าเห็นด้วย เราอยู่คุยกันต่อในร้านที่มืดลงเรื่อยๆ เธอเพิ่งลืมปิดไฟด้านหน้าและไม่รีบลุก สำหรับคนที่ชอบ หนังav ผมบอกได้ว่าร้านหนังสือเก่าในยามดึกมีเรื่องที่ค่นพบมากกว่าหนังสือ

ผมทำงานออกแบบเสื้อผ้าละครเวที เคยทำงานหลายเรื่องด้วยกัน ครั้งนี้ได้ทำงานกับนักเขียนบทชื่อ นาว อายุ 28 เธอเขียนบทสดๆ บางเรื่องมาจากเรื่องจริง บางเรื่องจากจินตนาการ ทุกบทมีตัวละครที่มีชีวิตจริง

เธอส่งบทร่างมาให้อ่านสำหรับออกแบบเสื้อผ้า ผมอ่านและจดบันทึกเรื่องสไตล์ที่อยากทำ แล้วโทรไปถามเพิ่มเติม เธอตอบทุกข้อและถามความเห็นผมว่าตัวละครหนึ่งดูแบบไหน ผมบอก เธอพยักหน้าและบอกว่ามีประโยชน์

ร่างสุดท้ายต้องส่งผู้กำกับวันจันทร์ วันศุกร์คืนเธอโทรมาบอกว่าพิมพ์ไม่เสร็จ ถามว่าอยู่เป็นเพื่อนทางโทรศัพท์ได้ไหม ผมบอกว่าไปอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านเลยดีกว่า เธอเงียบครู่หนึ่ง "งั้นก็ได้ค่ะ"

ผมไปคอนโดเธอย่านวังหิน เธอนั่งหน้าโน้ตบุ๊ค บทละครเปิดอยู่ ถ้วยกาแฟสามใบ ผมนั่งในโซฟาข้างๆ อ่านหนังสือของตัวเอง

เธอพิมพ์ เงียบ พิมพ์ต่อ บางทีหยุดมองเพดาน บางทีอ่านซ้ำออกเสียงเบาๆ ผมฟังอยู่เงียบๆ

ตีสี่เธอส่ง email บทสุดท้าย ปิดโน้ตบุ๊ค พิงพนักเก้าอี้ "เสร็จแล้ว" ผมวางหนังสือลง เธอมองผม "ขอบคุณที่นั่งอยู่นะคะ รู้สึกว่าเขียนได้ดีกว่าตอนอยู่คนเดียว" ผมถามว่าทำไม เธอคิดสักพัก "ไม่รู้ค่ะ แค่รู้สึกว่ามีคนอยู่แล้วไม่ต้องพะวักพะวนกับตัวเอง" สำหรับคนที่ชอบดู xvideos ผมบอกได้ว่านักเขียนบทละครสาวนั้นมีเรื่องที่ดีกว่าทุกบทที่เขียนมา

ผมวิ่งจักรยานมาหกปี จักรยานคันปัจจุบันไม่ได้ทำ overhaul มาสามปี เข้าร้านซ่อมทั่วไปเจอช่างแนะนำให้เปลี่ยนคันใหม่ แต่ผมผูกพันกับคันนี้ ตามหาช่างที่รัก overhaul จริงๆ จนเจอ บิ๊ก อายุ 25 มีร้านในซอยเล็กย่านลาดกระบัง

เธอดูจักรยานผมและบอกทันทีว่าซ่อมได้แน่นอน แค่ต้องรื้อหมดและประกอบใหม่ ของเดิมที่ยังใช้ได้จะเก็บ ของที่หมดสภาพจะเปลี่ยน เธอเสนอทำในคืนเดียวจบ ผมบอกว่าสนใจ

ผมไปรับตอนหกโมงเย็น เธอเริ่มรื้ออย่างเป็นระบบ ชิ้นส่วนแต่ละชิ้นวางเรียงบนผ้า จัดเข้ากลุ่ม เธออธิบายแต่ละชิ้นว่าสภาพเป็นยังไง ผมนั่งดูและถามเป็นระยะ

เธอชอบที่ผมถามจริงๆ ไม่ใช่แค่รอให้เสร็จ "ส่วนใหญ่ทิ้งรถแล้วกลับมาเอา" เธอพูด ผมบอกว่าอยากรู้ว่ารถตัวเองเป็นยังไง เธอพยักหน้า "งั้นดีค่ะ จะสอนด้วย"

เธอสอนผมทุกอย่าง ชิ้นส่วนไหนทำหน้าที่อะไร สาเหตุที่สึกหรอ วิธีดูแลต่อไปหลังซ่อม ผมจดบันทึก

ตีสอง จักรยานประกอบเสร็จ เธอทดสอบเกียร์และเบรก ปรับที่นั่งให้ผมทดสอบ ผมขี่รอบร้านรู้สึกต่างจากเดิมมาก เธอยืนดูโดยพับแขนไว้

"เหมือนคันใหม่เลย" ผมบอก เธอยิ้มกว้าง "แต่เป็นคันเดิมของคุณ" ผมบอกว่านั่นยิ่งดีกว่า เธอพยักหน้าเห็นด้วย "คนที่ไม่ทิ้งของผมชอบมากกว่าคนที่อยากได้ใหม่" สำหรับคนที่ชอบดู xnxx ไทย ผมบอกได้ว่าช่างซ่อมจักรยานสาวนั้นซ่อมทุกอย่างได้ดีทั้งสองส่วน

ผมทำงานในโรงพยาบาลเอกชนแผนก IT ดูแลระบบข้อมูลผู้ป่วย พยาบาลห้องผ่าตัดชื่อ ดา อายุ 27 มาแจ้งปัญหาระบบให้ผมช่วยบ่อยครั้ง เธอตรงไปตรงมา อธิบายปัญหาได้ชัดเจนกว่าบุคลากรทางการแพทย์หลายคน

ผมชอบคุยกับเธอเพราะเธอบอกว่าสิ่งที่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่คิดว่าต้องการ ระบบดีขึ้นมากหลังเธอให้ feedback

คืนหนึ่งเธอทำงานกะตั้งแต่หกโมงเย็นถึงตีสอง ผมยังทำงานอยู่แก้ปัญหาระบบที่รอรุ่งเช้าไม่ได้ เธอออกมาเจอผมที่ cafeteria โรงพยาบาล ทั้งคู่กินข้าวดึก

"กะยาวไหมคะวันนี้?" เธอถาม ผมบอกว่าปกติ ถามเธอกลับ เธอพูดว่ายาวและหนัก มีผ่าตัดฉุกเฉินสองเคส

เธอเล่าได้เพียงว่ากะวันนี้ต้องมีสมาธิมากและต้องนิ่งตลอดเวลา แม้ตอนที่สิ่งต่างๆ ไม่ราบรื่น ผมฟังโดยไม่ถามรายละเอียดที่เธอไม่ควรบอก

"ปกติหลังกะหนักๆ ทำอะไรคะ?" ผมถาม เธอบอกว่าส่วนใหญ่กลับนอนทันที คืนนี้ไม่ง่วง ผมบอกว่างั้นก็อยู่คุยต่อได้ เธอมองผมแล้วยิ้มเบาๆ "นานมากแล้วที่มีคนบอกแบบนั้น" สำหรับคนที่ชอบ yedxxx ผมบอกได้ว่าพยาบาลห้องผ่าตัดสาวนั้นดูแลทุกอย่างได้อย่างมืออาชีพ

ผมได้รับบอนไซจากลูกค้าที่ย้ายต่างประเทศโดยไม่มีความรู้เรื่องการดูแลเลย ตามหาผู้เชี่ยวชาญและเจอ เตย อายุ 26 ที่มีสวนบอนไซในบ้านย่านสาธุประดิษฐ์ เธอรับสอนดูแลบอนไซแบบ private ราคาไม่แพง

เธอมีต้นบอนไซเกือบร้อยต้นในสวนชั้นดาดฟ้า ต้นใหญ่ต้นเล็ก ต้นที่อายุมากกว่าสามสิบปีและต้นที่เพิ่งเริ่ม เธอรู้จักทุกต้นโดยไม่ต้องดูป้าย

เธอส่องดูบอนไซที่ผมนำมาอย่างละเอียด บอกว่าเป็นต้นมะเขือสายพันธุ์หนึ่ง อายุน่าจะสิบกว่าปี ดูแลมาดีพอควร แต่ขาดน้ำเป็นระยะๆ ผมรู้สึกผิดที่ไม่รู้เรื่องดี

"ไม่ต้องรู้สึกแย่นะคะ ต้นยังแข็งแรงอยู่" เธอบอก แล้วสอนวิธีดูแลเบื้องต้น น้ำเมื่อไหร่ ดินแบบไหน แสงแดดมากแค่ไหน

ผมถามคำถามเยอะ เธอตอบทุกข้ออย่างใจเย็น บอกว่าคนที่ถามเยอะมักดูแลต้นได้ดีกว่าคนที่พยักหน้าแล้วกลับไป

เย็นแล้วเธอเริ่มรดน้ำต้นไม้ในสวน ผมช่วย เธอบอกต้นไหนต้องรดมากน้อยแค่ไหน เราเดินไปทีละต้นในตอนแดดเย็น

"ต้นที่ชอบที่สุดคือต้นไหน?" ผมถาม เธอชี้ให้ดูต้นเล็กมากที่มีแผลเล็กน้อยที่กิ่ง "ต้นนี้ เคยถูกแมวทำdamage แต่ยังโตต่อ บางทีต้นที่ผ่านอะไรมาเยอะกลับสวยกว่า" ผมฟังแล้วก็พยักหน้าในแบบที่รู้ว่าเธอไม่ได้พูดแค่เรื่องต้นไม้ สำหรับคนที่ชอบดู xhamster ผมบอกได้ว่าผู้ดูแลสวนบอนไซสาวนั้นรู้จักวิธีทำให้ทุกอย่างเติบโต